Martijn kwam in mijn leven zoals hij fotografeert: onverwacht. Aangedragen door Quote Media voor een klus die we voor hen moesten fotograferen, stond er een afspraak in mijn agenda met ene ‘Martijn Steiner Lovisa’.

Centraal Europese verarmde adel uit lang vervlogen tijden, dacht ik bij het lezen van zijn naam. Toen-ie binnenkwam met zijn map dacht ik dat niet meer.

Een blik van herkenning. Een ‘ons soort mens’. En mijn aanvankelijke scepsis (ik had een lijstje vaste fotografen met wie ik nu eenmaal graag werkte) sloeg om in diepe bewondering toen ik de eerste bladen van zijn portfolio omsloeg. Adembenemend werk. Fris, verrassend, erotisch, warm, echt en technisch briljant. Hier liep een onontdekt talent rond en ik begreep er niets van dat hij niet al lang in ergens in een museum voor Contemporary Art in een stad als Londen, Berlijn of New York hing!

En dat was alleen nog maar zijn map. Het werd nog veel gekker toen ik met hem begon te werken. De eerste klus voor Quote werd direct een ADCN Nominatie. Maar de lol om met zo’n bescheiden, erudiet, intelligent, sociaal en humoristisch mens te werken was nog veel beklijvender. Een Aardige Vakman – kom daar tegenwoordig nog maar eens om, die combinatie.

Mooie woorden allemaal, maar er zal toch ook wel iets op hem aan te merken zijn? Ja en nee. Het is maar hoe je het bekijkt. Als je alles in de hand wilt houden, blij wordt van strakke deadlines en een control freak bent, is het ernstig af te raden om met Martijn te gaan werken. Dat gaat je hart niet trekken.

Je moet hem vertouwen en de ruimte geven, en je vooral geen zorgen maken. Het komt altijd goed, maar wel op zijn manier.

Mooiste voorbeeld? Na een verblijf van 2 jaar in Barcelona keerde ik terug naar Nederland om weer een bureau te beginnen. Ik kreeg een klus voor een bijzonder advocaten kantoor, bedacht een bijzonder idee en daar hoorde een bijzondere foto bij.

Martijn dus. Maar ja, geen nummer meer, geen email adres. En – lullig genoeg- hij kreeg nog geld van een vorig bedrijf van mij. Toch maar Googlen. Na lang zoeken had ik hem gevonden. Geen website, bleek. Maar via via.

Toen ik hem belde was het direct weer zoals ‘vroeger’. Ik vertelde hem over de klus, maar vooral ook: dat we haast hadden. En niet zomaar haast. Nee, bloedspoed.

Als geste bood ik hem aan niet alleen een nette prijs voor hem te regelen bij de client, maar ook om voor hemzelf een website te bedenken en te maken. Daar waren we snel uit (hoewel de bouw van deze site nog wel een jaar geduurd heeft).

Goed, een dag later belde Martijn. Hij ‘had een idee’ voor de fotografie. Nu wist ik dat Martijn een hekel heeft aan digitaal fotograferen, maar dit keer ging hij wel heel ver: hij wilde het gaan maken met behulp van een techniek ‘die niet meer voorkwam’. En waarvoor ‘de benodigdheden ook niet meer verkrijgbaar waren’. Daar ‘moest-ie dus nog even achteraan’. En als ie het had, ‘moesten de foto’s 72 uur weken in een zoutzuurbad’. Daar sta je dan. Met je eerste klant, en nog 4 dagen tot de deadline. Krappe boel. Maar ja: het is wel Martijn Steiner Lovisa.

Toch maar gedaan, dus. En ja: het was op het aller-, aller-, allerlaatste moment.

Het resultaat was spectaculair. En het weer  werken met Martijn ook.

Het tekent de man - gedreven, bijzonder, analoog, een fenomenaal oog voor detail en vooral: wat je ook met hem doet, er is altijd een mooi verhaal.

Herbert van Hoogdalem, The Buccaneers